Hikaye
İkinci trimesterde her şey yolundayken bile içimde bir alarm vardı. Kontrole gitmeden önce günlerce kötü senaryo kuruyordum. Eşim “abartıyorsun” deyince kırılıyordum; kendi kendime “haklı belki” deyince de yalnızlaşıyordum. Dua ediyorum sanıyordum, aslında korkumu tekrar ediyordum.
İlk görüşmede ağladım. Utandım da. Kimse “böyle şeyler olmaz” demedi. Hamilelikte hassasiyetin normal olduğu, ama korkunun hayatı ele geçirmesinin ayrı bir konu olduğu konuşuldu. Evde uygulayacağım küçük bir düzen verildi. Özellikle gece için. İlk hafta mucize olmadı; ama üçüncü haftada uykuya dalmam kolaylaştı.
Bebeğim dünyaya geldi. Hâlâ anne korkularım var, bu doğal. Ama artık korku tek başıma taşıdığım bir karanlık değil. Yanımda yol gösteren, mahremiyetime saygı duyan bir destek olduğunu bilmek bile yetiyor bazen.
