Hikaye
İşler kötüye gidince karakterim değişti. Evde az konuşur oldum. Çocuklar “baba yine yorgun” diyordu. Eşim sormaktan vazgeçmişti. Ben de “erkek adam demez” diye içime atıyordum. Bir gün arabada direksiyonu tutarken bir an duraksadım; sanki hiçbir yere ait değildim.
Görüşmeye “ben psikolojik şeylerle uğraşamam” diyerek geldim. Burada kimse bana etiket yapıştırmadı. İş baskısı, para kaygısı, yıllardır biriken öfke… Hepsi konuşuldu. Verilen yönlendirmeler uçuk değildi. Uygulanabilir, sade şeylerdi. Bir hafta sonra uykum düzelmeye başladı.
En büyük fark şu oldu: evde yeniden cümle kurabiliyorum. Mükemmel bir hayat değil; ama sessizlik artık duvar gibi değil. Bir yükü paylaşınca insan gerçekten hafifliyor. Keşke daha erken konuşsaydım diyorum, ama geç bile olsa doğru yerde olmak önemliymiş.
