Hikaye
Rüyamda hep dar bir yerde kalırdım. Uyanınca kalbim ağzımda olurdu. Yıllarca “geçer” dedim. Geçmedi. Doktora da gittim, “stres” dendi. Stres vardı ama benim için mesele sadece stres değildi. Anlatacak yer bulamıyordum; çünkü biri ciddiye alıyor, biri alay ediyordu.
Burada ilk defa rüyamı baştan sona bitirebildim. Sözüm kesilmedi. Süreçte hem manevi yön konuşuldu hem de gündelik hayatımın nasıl yıprattığı. Verilen pratikler abartısızdı. Özellikle yatmadan önceki düzenim değişti. İki ay içinde aynı rüya seyrekleşti. Tamamen bitmedi belki; ama artık uyanınca günüm mahvolmuyor.
İnsan anlatınca iyileşmeye başlıyor. Hele anlatılan yer güvenliyse. Ben yıllarca taşıdığım bir yükü indirdim. Şimdi daha sakin uyuyorum. Bu bile büyük bir nimet.
